( فصل ) گريه به مصيبتها و بلاها مرحوم شهيد مىفرمايد : بدان كه گريه تنها منافاتى با صبر و رضا به قضاء الهى ندارد ، بلكه آن يك طبيعت است در بشر ، و جبلى انسانى است ، و لازمهء رحم و خويشاوندى است ، چه رابطه ، رابطهء سببى باشد يا نسبى يا دوستى ، اشكالى ندارد ، و در صورتى كه اعلان نارضايتى نكند ، و به واسطهء جزع و بىتابى ، و جامه دريدن ، و لطمه به صورت زدن ، و به سينه و ران كوبيدن ، اجر خود را ضايع نگرداند ضررى به اجر اخروى ندارد . لذا از پيغمبر اكرم و از پيامبران پيشين نقل شده كه در مصائب ، پيامبران گريه كرده‌اند با وجود صبر و ثبات و رضاى ايشان . 1 - گريه در مصيبت اول كسى كه گريه در مصائب خود نمود ، حضرت آدم بود ، كه در مصيبت هابيل گريه كرد و مرثيه خواند . 2 - حضرت يعقوب در فراق فرزندش حضرت يعقوب در فراق يوسف گريه كرد ، تا آنجا كه مىفرمايد : وَ ابْيَضَّتْ عَيْناهُ مِنَ الْحُزْنِ فَهُوَ كَظِيمٌ .